Owczarek belgijski tervueren
ZOBACZ
POPRZEDNIĄ RASĘ
ZOBACZ
NASTĘPNĄ RASĘ
  • WRAŻENIA OGÓLNE
  • POCHODZENIE
  • WYGLĄD
  • UŻYTECZNOŚĆ
  • WYMAGANIA
  • CHARAKTER
  • ZDROWIE
  • IDEALNY WŁAŚCICIEL
  • HISTORIA
  • NOWOŚĆ
    REKOMENDOWANE PRODUKTY

WRAŻENIA OGÓLNE

Pies o sportowej, pełnej harmonii sylwetce, suchy i umięśniony. Zawsze gotowy do działania. Zorientowanie na człowieka czyni z niego doskonałego psa służbowego, sportowego, jak również ze względu na czułe i wrażliwe usposobienie wspaniałego psa rodzinnego i towarzyszącego, jednak wymagającego zajęcia! Te psy to pracoholicy. 

POCHODZENIE

Belgia

WYGLĄD

Średniej wielkości, harmonijnie zbudowany pies, łączący siłę i elegancję. Głowę nosi wysoko, a porusza się szybko i zwinnie.

UŻYTECZNOŚĆ

Pies owczarski,służbowy, sportowy i rodzinny.

WYMAGANIA

Owczarki belgijskie nadają się do trzymania zarówno na wsi, jak i w mieście, i o ile zapewni im się bardzo dużo ruchu. W przeciwnym razie mogą kompletnie zdemolować mieszkanie. Na wsi lub w domu z ogrodem są dobrymi, trochę może zbyt hałaśliwymi stróżami, na pewno nie przeoczą niczego podejrzanego. Szczenię owczarka belgijskiego wymaga od właściciela dużo wsparcia  i bardzo wczesnej socjalizacji - zapoznawania się z nowymi rzeczami, miejscami i ludźmi; z tego względu miasto jest wygodniejszym miejscem do posiadania belga.  Z natury nieufne belgi mają tu duże potrzeby i wymagają od właściciela spokoju i cierpliwości. Sierść tervuerena nie jest trudna w pielęgnacji, nie ma skłonności do szybkiego kołtunienia się, ale pies gubi jej trochę stale. U dorosłego psa wystarczy porządne szczotkowanie raz w tygodniu, w okresie zmiany włosa -  codzienne. Codziennie warto też choćby przez chwilę szczotkować szczeniaka, żeby przyzwyczaić go do tego zabiegu. 

CHARAKTER

Cechy pożądane w danej rasie to:
- żywy i pełne temperamentu charakter
- inteligencja
- zorientowanie na człowieka
- sile przewiązanie do właściciela
- reaktywność
- nieufność wobec obcych
- popęd obronny
- instynkt stróżujący
- chęć do szkolenia i pracy
- umiłowanie ruchu i zajęcia
- wrażliwe i czułe usposobienie 

ZDROWIE

Belgi to do późnej starości psy aktywne i pełne temperamentu. Nie są psami chorowitymi, niemniej jednak niektóre choroby występują u nich częściej, niż przeciętnie. Zdarza się dysplazja stawów biodrowych, ale u lekkich belgów rzadko stwierdza się ją w ciężkiej postaci, i nie przeszkadza  w codziennym życiu, choć oczywiście eliminuje psa ze sportu.  W niektórych liniach występuje padaczka i wrodzona zaćma, poza tym zdarza się spondyloza  (zniekształcające zwyrodnienie kręgów). 

WŁAŚCICIEL

Belgi to  nadzwyczaj energiczne i impulsywne psy.  To psy dla osób aktywnych lubiących ruch ,długie spacery,  i jeszcze  lubiących coś z psem robić . Może to być szkolenie posłuszeństwa, tropienie ,frisbee i agility.  Belg nie znosi nudy i monotonii ,ale też bardzo lubi unormowane życie; dobrze na niego działają rytuały w życiu codziennym. To psy, które ciągle chcą być przy człowieku, co może być męczące. Nie bardzo nadają się do dzieci, są zbyt szybkie, niekiedy gwałtowne w reakcjach, ani dla ludzi starszych, dla których są  zbyt energiczne.  Belgi źle znoszą ostre traktowanie, ale wymagają od przewodnika konsekwencji. Błędy wychowawcze bardzo głęboko zapadają belgom w pamięć,  i odpracowanie ich jest bardzo trudne. . Belg ciężko zapomina traumatyczne przeżycia, jednocześnie szybko się uczy (szybciej oczywiście złych rzeczy), dlatego jest jednocześnie łatwy i bardzo trudny w prowadzeniu.   

HISTORIA

Wraz z rozwojem hodowli owiec i zanikiem dużych drapieżników w całej Europie powstały rozmaite geograficzne odmiany psów owczarskich.  Uwagę kynologów zwróciły one w XIX wieku, i wówczas droga planowej hodowli i selekcji powstały ich obecnie znane rasy. W roku 1891 w Brukseli powstał związek hodowców owczarków, który zorganizował przegląd ich odmian i dokonał ich klasyfikacji.  Pierwsza wojna światowa  spowodowała znaczne straty w populacji owczarków, dlatego przez kilka lat później dopuszczone było krzyżowanie różnych odmian, a nawet wykorzystywanie psów innych, nieprzewidzianych we wzorcu umaszczeń. Owczarki belgijskie szybko zainteresowały tamtejszą policję, która szkoliła je na psy tropiące i patrolowe, a także służb celnych.  Do dzisiaj cechy użytkowe są priorytetem hodowli,  i od psów kwalifikowanych do reprodukcji wymagane są próby pracy. Historia tervuerena zaczyna się w 1895 roku, od psa Toma i suki Poes, których właściciel mieszkał w mieście o tej nazwie. Para ta wyróżniała się sierścią maści płowej z nalotem, i choć później jej córki kryte były psami czarnymi, to hodowla w bliskim pokrewieństwie pozwoliła na utrwalenie maści dziadków. W hodowlę tej odmiany owczarków belgijskich zaangażowała się kilkunastu właścicieli, wszystkich z rejonu tego miasta -  w latach międzywojennych odbyło się tam kilka wystaw dla psów płowych. Z czasem ta odmiana została uznana za szczególnie atrakcyjną, i w większości krajów tervuerenów jest najwięcej.