Gończy polski
ZOBACZ
POPRZEDNIĄ RASĘ
ZOBACZ
NASTĘPNĄ RASĘ
  • WRAŻENIA OGÓLNE
  • POCHODZENIE
  • WYGLĄD
  • UŻYTECZNOŚĆ
  • WYMAGANIA
  • CHARAKTER
  • ZDROWIE
  • IDEALNY WŁAŚCICIEL
  • HISTORIA
  • NOWOŚĆ
    REKOMENDOWANE PRODUKTY

WRAŻENIA OGÓLNE

Gończy polski  jest psem myśliwskim do polowania na grubą zwierzynę, zwłaszcza na dziki, na terenach górskich także na lisy i zające. Wyróżnia się melodyjnym głosem, bardzo zróżnicowanym w brzmieniu u poszczególnych osobników. Dziś jednak wiele tych psów trzymanych jest do towarzystwa.

POCHODZENIE

Polska

WYGLĄD

Pies lekki, sprężysty, o prostokątnej sylwetce.

UŻYTECZNOŚĆ

Gończy pies myśliwski, dziś także do towarzystwa.

WYMAGANIA

Pomysł trzymania gończego jako miejskiego psa do towarzystwa jest dość ryzykowny. Jest to pies bardzo aktywny, i dość cięty. Potrzebuje dużo ruchu, a wybieganie go w warunkach miejskich nie jest łatwe, bo jest  bardzo samodzielny, i gdy poniesie go pasja łowiecka, nie zawsze wróci na wołanie. Najlepiej, aby spełniał się w swej pracy. Jest bardzo odporny, znosi każdą pogodę, nawet tęgi mróz,  i wystarczy mu dość skromne pożywienie – ma przy tym nadzwyczajny apetyt, i zjada wszystko,  toteż pozbawiony ruchu szybko tyje.  Nie wymaga żadnej szczególnej  pielęgnacji, z wyjątkiem kontroli stanu uszu i czyszczenia ich w miarę potrzeby.

CHARAKTER

Cechy pożądane w danej rasie to:
- łagodność
- odwaga
- zrównoważony charakter
- chęć do szkolenia
- energiczność
- umiłowanie ruchu
- instynkt łowiecki
- wytrzymałość w pracy
- czułość względem rodziny
- przywiązanie do właściciela

ZDROWIE

Jest to ras jeszcze pierwotna, zdrowa, odporna i długowieczna. Nie zebrano  wystarczających danych o chorobach dziedzicznych, które mogą u niej występować. Jak na razie potwierdza się częstsze niż przeciętnie występowanie  padaczki,  a poza tym dysplazję stawów biodrowych i entropion (uwarunkowane dziedzicznie podwinięcie dolnej powieki do środka gałki ocznej, co powoduje jej stałe podrażnienie).

WŁAŚCICIEL

Najlepszym właścicielem dla  gończego polskiego będzie myśliwy, a jeśli nie, to przynajmniej ktoś, dysponujący większym terenem. Pies ten bowiem, inaczej niż większość gończych, jest dobrym, nieufnym wobec obcym stróżem.  Jeśli ktoś, nie polując, zdecyduje się na posiadanie  gończego polskiego, to musi mu poświęcić naprawdę dużo czasu. Pies ten nie nadaje się ani dla dzieci, ani dla osób starszych, nie zajmujących się polowaniem. Od małego trzeba go uczyć karności i przychodzenia na wołanie.

HISTORIA

Średniowieczne Królestwo Polski i Litwy w większości pokryte było puszczami. Znalezienie i osaczenie dzikiej zwierzyny w rozległych, pierwotnych kompleksach leśnych było bez pomocy psa praktycznie niemożliwe. Z powodu braku przekazów pisemnych nie wiemy, z jakimi psami polowali nasi przodkowie do końca XII wieku. Od XIII stulecia natomiast na ziemiach rdzennie polskich pojawiają się  gończe zachodnie typu psa św. Huberta, a na wschodnich rubieżach - gończe wschodnie. Pierwsze, wiarygodne opisy eksterieru polskich psów gończych pochodzą z XIX wieku. Walerian Kozłowski w wydanym w roku 1821 drugim tomie Dziennika Nauk Leśnych i Myśliwskich „Sylwan” wyróżnił ogara i gończego. Według autora „niewiele różni się on od ogara co do powierzchowności; jest o kilka calów niższy, włosa czarnego i pięknie zbudowany; uszy ma długie i znaki podżare. Głos jego mocny ze szczególnym zacięciem; bardziej jest pojętny niż ogar, przywiązańszy do człowieka i ochędożny”.  Polowania z gończymi przetrwały na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej  do odzyskania niepodległości. Polowano z nimi również w okresie międzywojennym, zwłaszcza na kresach wschodnich i w górach. Na Podkarpaciu polował z nimi od najmłodszych lat Józef Pawłusiewicz. W latach 50. gończe polskie jako „psy Pawłusiewicza” zostały zarejestrowane w Związku Kynologicznym w Polsce jako hodowla eksperymentalna w rasie „ogar polski”, ale po opracowaniu wzorca ogara polskiego na podstawie psów Kartawika, gończe polskie znalazły się poza nim. Dopiero w październiku 1984 roku powstał  wzorzec gończego polskiego.