Norsk Lundehund
ZOBACZ
POPRZEDNIĄ RASĘ
ZOBACZ
NASTĘPNĄ RASĘ
  • WRAŻENIA OGÓLNE
  • POCHODZENIE
  • WYGLĄD
  • UŻYTECZNOŚĆ
  • WYMAGANIA
  • CHARAKTER
  • ZDROWIE
  • IDEALNY WŁAŚCICIEL
  • HISTORIA
  • NOWOŚĆ
    REKOMENDOWANE PRODUKTY

WRAŻENIA OGÓLNE

Lundehund cechuje się kilkoma osobliwościami budowy: ma po 2 dodatkowe place na każdej łapie,  budowa odcinka szyjnego kręgosłupa pozwala na odchylanie głowy do tyłu, tak, że  wierzchem nosa dotyka pleców, co pozwala mu na dokonywanie obrotów w  rozpadlinach skalnych, w których gnieżdżą się maskonury. Uszy może lundehund nie tylko składać płasko na głowie, ale i zamykać kanał uszny, aby nie dostawał się do niego piasek czy woda.

POCHODZENIE

Norwegia

WYGLĄD

Niewielki pies w typie szpica,  lekki, o wydłużonych proporcjach. Charakterystyczna jest dla niego szeroka, tocząca akcja kończyn przednich.

UŻYTECZNOŚĆ

Pies myśliwski, dzisiaj trzymany do towarzystwa.

WYMAGANIA

Lundehundy mają cechy psów prymitywnych, takie jak silnie rozwinięty instynkt sfory (najlepiej jest więc mieć kilka lundehundów),  znaczenie terytorium i kopanie.  Są bardzo plastyczne, i przystosowują się do rozmaitych warunków życia – służy im zabawa, długie spacery i sport, ale jeśli akurat nie masz na to czasu, to chętnie posiedzą razem z tobą na kanapie, i nawet, jeśli stan taki potrwa dłużej, to nie zdemolują  mieszkania z braku zajęcia. Bardzo lubią zabawy, a bawią się trochę  po kociemu, używając przednich łap.  Są dobrymi, często  nawet zbyt hałaśliwymi stróżami. Nie potrzebują żadnej specjalnej pielęgnacji, poza szczotkowaniem, bo sierść gubią przez cały rok.

CHARAKTER

Cechy pożądane w danej rasie:
- żywy charakter
- czujność
- przywiązanie do właściciela
- nieufność wobec obcych

ZDROWIE

Na temat zdrowia lundehundów niewiele jeszcze wiadomo, ale w tak małej i spokrewnionej populacji pewne choroby są  nieuniknione. Przedmiotem największego zmartwienia hodowców jest tak zwany „zespół lundehunda”, słabo poznana choroba, w której dochodzi do wycieku źle przyswajanych  aminokwasów i innych składników odżywczych z jelita cienkiego. Objawy pojawiają się u psów przed ukończeniem roku ; choroba nie jest bezpośrednio śmiertelna, ale chore psy są chude, osowiałe, i żyją krócej. Niektórzy uważają, że cierpią na nią wszystkie  lundehundy, ale u części przebiega ona w sposób niezauważalny.  Leczenie jest tylko objawowe.

WŁAŚCICIEL

Właściciel lundehunda musi się liczyć z pewnym  prymitywizmem tego psa, przejawiającym się w kopaniu  i zakopywania jedzenia w różnych miejscach ogrodu,  przeszukiwaniu ogrodu, w którym znajduje  najrozmaitsze, z punktu widzenia właściciela mało apetyczne kąski – robaki, martwe żaby i różną padlinę. Ma on silny instynkt myśliwski, poluje na ptaki i myszy. Lundehundy są bardzo hałaśliwe, i psa od małego trzeba do tego zniechęcać. W kontaktach z właścicielem przymilny,  będzie doskonałym towarzyszem osób starszych, natomiast nie nadaje się dla dzieci, bo lubi spokój. Są to psy inteligentne, i przy zachowaniu cierpliwości  można je wiele nauczyć, ale lekcje muszą być niedługie i urozmaicone, bo  szybko się nudzą.

HISTORIA

Przyjmuje się, że nordyckie szpice pasterskie i myśliwskie są potomkami łajek, które na Półwysep Skandynawski przywędrowały z plemionami z Uralu  mniej więcej 5000 lat temu.  Z czasem rozwinęły się z nich różne typy użytkowe, różniące się też wielkością i wyglądem. Pierwsze w zmianki o polującym na gnieżdżące się rozpadlinach skalnych klifów  maskonury  psie z  archipelagu Lofotów pochodzą z XVI wieku, ale psy te żyły tam pewnie znacznie wcześniej. W książce biskupa Bergen,  wydanej w roku 1753, czytamy:  Na Roest i  Vaeroy, gdzie łapanie ptaków jest najbardziej popularne, każdy chłop trzyma 12, 14, a nawet i 20 psów.   W połowie XIX wieku uznano, że więcej maskonurów złapie się w sieci, a z czasem, w  miarę względnego bogacenia się chłopów, polowania przestały mieć życiowe znaczenie, toteż i populacja psów zmniejszyła się znacznie.  Uwagę kynologów na tę wymierającą rasę próbował zwrócić  w 1925 roku  Sigurd Skaun, w artykule w czasopiśmie dla myśliwych, ale bez  echa. Dopiero w kilka lat później artykuł ten przeczytała Eleanor Christie. Nie bez  trudu udało się jej zdobyć kilka psów od  rybaka Monrada Mikalsena z Mastad na Vaeroy,  i z nich   wyhodowała w 1940 roku   pierwszy miot  poza Lofotami. Klub hodowców powstał w roku 1962.  Rasa ta uzyskała w Norwegii  status „pomnika przyrody”.   Liczbę lundehundów na  świecie ocenia się na niewiele  więcej, jak 1000 osobników, z czego tylko mniej niż  połowa żyje w ojczyźnie.

REKOMENDOWANE PRODUKTY

karmy