Problemy z prostatą u psów

U psów w podeszłym wieku zdarzają się problemy z gruczołem krokowym, popularnie nazywanym prostatą. Pies ma wtedy wiele problemów z oddawaniem moczu. Bardzo często towarzyszą temu dodatkowe problemy, których nie wolno ignorować. Co zrobić gdy zauważymy u naszego psa niepokojące nas zachowania czy też pojawiające się wydzieliny?


Źródło: Shutterstock

Początek wieku starzenia się u psów przypada na 6 – 7 rok życia. Wówczas to u samców mogą pojawić się pierwsze niepokojące objawy związane ze schorzeniami gruczołu krokowego. Zauważyć można problemy z oddawaniem moczu, niekiedy krwiomocz, ropomocz, bezwiedny wyciek z cewki moczowej i związane z tym plamienie.

Kiedy gruczoł krokowy jest znacznie powiększony uciskać może na prostnicę znacznie utrudniając defekację. Pies napina się silnie podczas oddawania kału, natomiast wydalany kał przyjmuje bardzo charakterystyczną „ołówkowatą” formę. Pojawić się mogą także problemy z poruszaniem się zwierzęcia wynikające z odczuwania bólu na skutek ucisku prostaty na naczynia krwionośne i nerwy na terenie miednicy. Towarzyszyć temu może gorączka, brak apetytu, apatia. Pamiętać również trzeba o tym, że w przypadku procesów nowotworowych toczących się w obrębie gruczołu krokowego, może dochodzić do ich przerzutów np. do kośćca lub narządów wewnętrznych.

Z tego też powodu właściciele psów, które ukończyły 6 rok życia powinni przeprowadzać kontrolne badanie kliniczne prostaty np. podczas rutynowej wizyty u lekarza weterynarii czy też przy okazji szczepień profilaktycznych. Badanie wykonane może być w każdym gabinecie weterynaryjnym i to bez znieczulenia. Może nie jest ono bolesne dla psa, ale zapewne nie jest przyjemne. Badanie palpacyjne wykonuje się przez odbytnicę zwierzęcia oceniając wielkość, symetryczność płatów gruczołu oraz konsystencję, powierzchnię, przesuwalność i tkliwość. Okazuje się, że około 80 procent starszych psów ma większe lub mniejsze zmiany patologiczne w obrębie stercza. Rokowanie i sposób leczenia jak w każdym schorzeniu zależą od rodzaju i stopnia zaawansowania. Pamiętajmy, zatem o zasadzie, że lepiej zapobiegać niż leczyć. Dlatego promowana jest kastracja, której efektem jest zahamowanie wydzielania testosteronu i jego negatywnego wpływu na stercze.      

Kastrację można wykonać w dwojaki sposób. Jedną z nich jest kastracja nieodwracalna, czyli chirurgiczna polegającą na usunięciu jader. Drugą natomiast kastracja odwracalna polegająca na stosowaniu preparatów hormonalnych. Ta druga daje nieocenione usługi u psów schorowanych, wyniszczonych, mających problemy z układem krążeniowym, oddechowym, niewydolnością narządów wewnętrznych, co automatycznie dyskwalifikuje te osobniki do narkozy i wykonania zabiegu chirurgicznego.