Osteochondrodysplazja

Termin dysplazja jest w większości znany właścicielom psów. Nazwa „dysplazja” wywodzi się z greki i oznacza „zły kształt”. Osteochondrodysplazja oznacza nieprawidłowości szkieletu, do których zaliczamy w głównej mierze zaburzenie wzrostu i rozwoju chrząstek oraz kości.

Źródło: shutterstock

Osteochondrodysplazja w większości przypadków dotyczy kości kończyn, a dokładniej mówiąc chrząstek wzrostu. W najcięższych przypadkach może zdarzyć się, że chrząstki w ogóle nie zaczną wzrastać. Najczęściej problem ten widać już po narodzinach szczeniąt. Im szczenię starsze, tym wyraźniejszy jest obraz choroby – występuje charakterystyczna krótkonożność. Taki całkowity zanik wzrostu chrząstek to achondrodysplazja. Rasy, które są predysponowane do wystąpienia tej choroby to: boston terier, buldog angielski, mops, pekińczyk, spaniel japoński. W momencie, kiedy proces wzrostu chrząstki jest zaburzony (przez co bardzo nikły), ale mimo wszystko do zaobserwowania, mówimy wtedy o hipochondrodysplazji. Rasy predysponowane do tej formy choroby to: jamnik, basset, beagle, welsh corgi, skye terier, terier szkocki. Same zaburzenia wzrostu chrząstek, którym nie towarzyszą problemy w obrębie szkieletu mogą sporadycznie występować u wszystkich ras, jednak najczęściej stwierdza się je u: labradora retrievera, pointera, owczarka pirenejskiego, elkhound'a, cocer spaniela, teriera szkockiego i charta szkockiego.

Niepokojącym, łatwym do zaobserwowania przez właściciela objawem, są krótsze kończyny stosunku do prawidłowych u danej rasy. Łapy są często krzywe, a obrys stawów powiększony. Najcięższy stan występuje często w kości promieniowej i łokciowej, przednie kończyny są wygięte, a nadgarstki pogrubione. Osteochondrodysplazji towarzyszy również wygięcie kręgosłupa, ze względu na wytworzenie tzw. kręgów połowicznych. W związku ze zmianami chorobowymi zwierzę ma trudności z poruszaniem się, skakaniem i wchodzeniem po schodach. Potwierdzeniem ostatecznej diagnozy jest RTG kończyn i kręgosłupa. Rasą szczególną jest labrador retriever i samojed, ponieważ poza nieprawidłowościami w obrębie szkieletu i chrząstek, występuje też odklejenie się siatkówki oka – taki specyficzny obraz choroby nazywa się artrooftalmopatią.

Nie ma skutecznego leczenia tej jednostki chorobowej. Oczywiście można podawać leki przeciwzapalne i przeciwbólowe w celu złagodzenia dolegliwości. Bardzo pomocne też są chondroprotetyki jak glukozamina czy chondroityna. U młodych psów można przeprowadzić zabieg chirurgiczny mający na celu dopasowanie długości kości promieniowej i łokciowej. Zabieg u psów po ukończonym procesie wzrostu nie ma sensu i najczęściej nie gwarantuje jakiejkolwiek poprawy.

Osteochondrodysplazja ze wszystkimi swoimi rodzajami jest chorobą genetyczną. To niezwykle ważna informacja zarówno dla hodowców, jak i przyszłych właścicieli. Dla dobra przyszłych czworonogów oraz całej rasy chore osobniki nie powinny  być rodzicami. Nie wolno kojarzyć ze sobą kolejny raz tych samych osobników, które w swoim miocie dały chore potomstwo. Bądźmy  świadomymi hodowcami!