Odrobaczanie psa dorosłego i szczeniaka - jak często

Zarówno szczenięta, jak i dorosłe psy wymagają regularnego odrobaczania. Aby było ono skuteczne – musi być przeprowadzane cyklicznie i z wykorzystaniem właściwych, dopasowanych do wieku i potrzeb psa preparatów. Jedną z najczęściej występujących dolegliwości szczeniąt są pasożyty – przy właściwym postępowaniu można szybko i łatwo zabezpieczyć swojego pupila, siebie i najbliższych przed zagrożeniami związanymi z pasożytami. Kiedy i jak często odrobaczać psa?

Ewa Pniewska Ewa Pniewska Źródło: pixabay.com

Co to jest odrobaczanie?

Psy są zwykle nosicielami dwóch grup robaków: pasożytów obłych i płazińców. Niektóre z nich są przenoszone na szczenięta bezpośrednio przez łożysko, następnie również z mleka matki – dlatego szczególnie istotne jest odrobaczanie szczeniąt już od samego początku. Kolejnym źródłem możliwego zakażenia jest droga pokarmowa – pies może zarazić się pasożytami przez np. polizanie podeszwy butów, na których mogą być obecne larwy lub przez bezpośrednie spożycie pokarmu, w którym mogą znajdować się larwy pasożytów. Dlatego poza odrobaczaniem, bardzo ważne jest również ścisłe przestrzegania odpowiedniej diety – podawanie specjalistycznych karm dopasowanych do wieku i indywidualnych potrzeb psa. Odrobaczanie to inaczej podanie środka farmakologicznego, który ma na celu eliminacje i wykluczenie z organizmu zwierzęcia glist, nicieni, włosogłówek, czy tęgoryjców.

Każdy z pasożytów manifestuje swoją obecność w nieco inny sposób i może powodować inne objawy. Właściciel może zauważyć zmianę w zachowaniu psa. Może to być zarówno spadek apetytu, apatia, chudnięcie, ale również biegunki, wymioty itp. Najczęściej można spotkać się z sytuacją, w której pies jest nosicielem pasożyta tylko jednego gatunku, ale dokładną diagnostykę zawsze przeprowadza weterynarz. Są jednak dostępne preparaty wieloskładnikowe działające ogólnie i bardziej holistycznie.

  • Glista to niebezpieczny pasożyt, który zwykle żeruje w jelicie cienkim. Może prowadzić do rozwoju toksokarozy, której przebieg jest bardzo gwałtowny i bezpośrednio zagraża życiu czworonoga. Pierwszym objawem sugerującym obecność glisty są przewlekłe biegunki, kaszel i wyraźne pogorszenie kondycji sierści.
  • Tasiemiec to jeden z bardziej popularnych robaków. Najgroźniejsze dla zdrowia zwierzęcia są jego wyjątkowo toksyczne odchody, które stopniowo zatruwają cały organizm, a w najgorszym przebiegu mogą spowodować nawet zamknięcie światła jelita, czyli po prostu zatrzymanie pracy jelit. Objawem manifestującym obecność tasiemców w jelitach psa mogą być nawracające wymioty, naprzemiennie – biegunki lub zaparcia i widoczny gołym okiem śluz w odchodach. Pies jest osłabiony, apatyczny, może poruszać się chwiejnie, a nawet mieć epizody padaczkowe.
  • Włosogłówka to kolejny pasożyt, którego żerowanie w organizmie psa może powodować poważne uszkodzenie jelit. Głównym objawem zakażenia może być utrata wagi, podwyższona temperatura, krwiste biegunki i wyraźne osłabienie – apatia.
  • Pies, który nie ma apetytu, chudnie i często wymiotuje może być nosicielem tęgoryjców. Ich obecność można również domniemywać gdy pies ma ciężki, płytki oddech, często i długo śpi a jego błony śluzowe są wyraźnie blade.

Pasożyty są groźne nie tylko dla zwierzęcia. Glisty i tęgoryjce stanowią również realne zagrożenie dla ludzi, a w szczególności małych dzieci, które nierzadko trudno uchronić przez bezpośrednim kontaktem z pupilem i dotykaniem jego zabawek, miejsca spoczynku i miski. Przez przewód pokarmowy przenoszone są jaja glisty. To z nich w następnym etapie wylęgają się larwy, które mogą bezpośrednio z jelit przenikać do krwioobiegu i kolejno do innych narządów np. mózgu, płuc, czy nawet gałki ocznej! Z kolei larwy tęgoryjca mogą przedostawać się również przez skórę, a ich rozwój nierzadko powoduje powstawanie torbieli, których pękniecie może być realnie niebezpieczne dla życia.

Preparaty na odrobaczanie – niezależnie od ich formy - mają na celu usunięcie pasożytów z organizmu czworonoga. Jednak z uwagi na fakt, że mogą nie być tak samo skuteczne na dorosłe pasożyty jak na ich larwy – zaleca się zwykle kilka serii odrobaczania w odpowiednich odstępach czasowych.

Odrobaczanie psa - jakie mamy możliwości?

Odrobaczanie psa można przeprowadzić kilkoma preparatami, których główny skład opiera się zwykle na kilku substancjach czynnych. Ma to na celu zwiększenie skuteczności i bardziej holistyczne działanie leku. Najczęściej w składzie można spotkać pyrantel, prazikwantel i fenbendazol, które mają udowodnione, skutecznie działanie odrobaczające. Poza samym składem, środki na robaki dla psów dostępne są w kilku formach: zawiesiny, tabletek, kropli do aplikowania na skórę, czy specjalnej pasty do stosowania doustnego. Wybór metody i formy specyfiku jest zwykle zależny od rodzaju pasożytów i wieku psa.

Dawkę wybranego preparatu podaje się zwykle po określeniu masy ciała psa. Dostępne są również preparaty o podwójnym działaniu, które poza usunięciem pasożytów z wnętrza organizmu, zapobiegają również rozwojowi tych, które przebywają bezpośrednio na skórze psa (np. pchły i kleszcze i inne ektopasożyty). Pchły są niestety szczególnie istotnym wektorem tasiemca. Mogą przenosić go z jednego gospodarza do drugiego. Zapobieganie pchłom jest więc dodatkowym środkiem zapobiegającym ryzyko zakażenia pasożytami.


Czym różni się odrobaczanie szczeniaka od odrobaczania psa dorosłego?

Odrobaczanie szczeniaka różni się od prewencyjnego odrobaczania psów dorosłych. Szczenięta są głównym i zarazem jednym z najważniejszych żywicieli pasożytów, a co za tym idzie stanowią największe zagrożenie ich dalszego rozprzestrzeniania. Preparaty na odrobaczanie powinno podawać się zarówno matce, jak i każdemu szczenięciu z miotu. Takie postępowanie pozwala na maksymalne wyeliminowanie możliwych inwazji pasożytów. Najczęściej szczenięta otrzymują 7 dawek preparatu, począwszy od około 4 do 16 tygodnia życia w odstępach dwutygodniowych. Odrobaczanie może być przeprowadzane bezpośrednio w gabinecie, lub osobiście w domu, przez właściciela psa.

Odrobaczanie psów dorosłych ma już nieco inny charakter – zdecydowanie bardziej prewencyjny i utrwalający efekty uzyskane po pierwszym odrobaczeniu w okresie szczenięcym. Po ukończeniu przez psa 1 roku życia warto cyklicznie podawać rutynowo środki odrobaczające lub wykonywać badanie kału na obecność pasożytów (około 2 – 3 razy w roku) i na podstawie jego wyników decydować o dalszym postępowaniu.

Jak często powinno się odrobaczać szczeniaka, a jak dorosłego?

Istnieje różnica między rutynowym, pierwszym odrobaczaniem szczenięcia, a cyklicznym odrobaczaniem psów dorosłych. Odrobaczanie psów, podobnie jak szczepienia okresowe, powinny być realizowane niezależnie od tego, czy pies wykazuje objawy zakażenia pasożytami, czy nie. Odrobaczanie szczeniąt powinno odbywać się w zgodzie z kalendarzem szczepień. Pierwsze odrobaczenie młodego psa nie powinno nastąpić później niż między drugim a czwartym tygodniem życia szczenięcia. Planowanie następnych odrobaczeń powinno uwzględniać przynajmniej na tydzień przed kolejnym terminem szczepienia (opcjonalnie nawet 2 tygodnie). Odrobaczanie szczeniaka powinno powtarzać się często i cyklicznie, aż do momentu osiągnięcia przez niego 6 miesięcy. Daje to gwarancję pozbycia się nie tylko dorosłych pasożytów, ale również ich larwy. Efekty odrobaczenia można zaobserwować w odchodach zwierzęcia – czasami wydalone z ciała pasożyty można zauważyć gołym okiem w kale szczeniaka.

Starsze psy, mimo odrobaczenia w wieku szczenięcym, przez cały okres dalszego życia są narażone na ponowne zakażenie pasożytami. Spacery na świeżym powietrzu i kontakt z innymi zwierzętami, których nie sposób uniknąć stanowią potencjalne źródła ryzyka zakażenia pasożytami. Odrobaczanie starszego psa powinno wykonywać się nawet 4 razy w roku. Podsumowując – odrobaczanie warto przeprowadzać zarówno profilaktycznie, jak i ze specjalnym wskazaniem.

Sposoby podawania psu tabletki

Jest kilka problemów i to całkiem prozaicznych, które właściciel czworonoga może napotkać planując odrobaczanie psa. Jak podawać pupilowi tabletkę, kiedy ten usilnie wypluwa ją i się wzbrania? Tabletki odrobaczające najłatwiej podawać psu pojedynczo, w całości. Jeśli nie jest to możliwe to można spróbować rozkruszyć ją na proszek, wymieszać ją z niewielką ilością np. mokrego pokarmu, jogurtu lub odrobina oleju roślinnego. Tak przygotowaną dawkę leku można podać bezpośrednio do miski, lub pozwolić psu zjeść ją bezpośrednio z łyżki. Taka metoda pozwala na ukrycie smaku preparatu – jednak nie wszystkie psy dają się nabrać na taką sztuczkę. Psy, które zmagają się z problemami z apetytem mogą nie chcieć przyjąć tabletki w takiej formie. W podobnej sytuacji można ratować się wymieszaniem rozpuszczonej tabletki z wodą i podanie tak przygotowanej zawiesiny strzykawką bezpośrednio do pyska. Na rynku są też dostępne tabletki i kapsułki, których nie można i nie powinno się kruszyć. W takim wypadku można spróbować włożyć lek bezpośrednio w miskę z karmą lub włożyć w środek miękkiego przysmaku – nagrody.

Odrobaczanie psów to nie tylko ochrona ich zdrowia, ale również bezpieczeństwo wszystkich, którzy przebywają w ich towarzystwie. Poza wymiarem bezpieczeństwa, pozbycie się pasożytów z organizmu szczeniąt ma realny wpływ na ich zdrowy, dalszy rozwój. Wykazano, że szczenięta wolne od pasożytów mają lepsze przyrosty wagi, prawidłowo rosną i są bardziej żywiołowe. Odrobaczanie psów zapewnia im dobry start w przyszłość i determinuje ich dalsze, zdrowe życie.