Czystej krwi sport

Jeśli lubimy rywalizację i adrenalinę jaką niesie ze sobą uprawianie sportu, a nasz pies podziela ten entuzjazm możemy szkolić się w kilku dyscyplinach sportowych. Psie sporty mimo, że od niedawna goszczą w naszym kraju bardzo prężnie rozwijają się. 

Źródło: fot. Katarzyna Piotrowska

Agility

Agility to sport przede wszystkim zręcznościowy, czas odgrywał tu drugorzędną rolę. Agility polega na pokonywaniu przez psa toru złożonego z różnorodnych przeszkód ustawianych za każdym razem w innej kolejności. Przewodnik przeprowadza psa w jak najszybszym czasie wskazując mu którą przeszkodę pokonać. I tak na drodze do mety pisak musi przeskoczyć kilka hopek, pokonać tunel, zaliczyć huśtawkę, przebiec slalom itp. Niektóre z tych przeszkód mają tzw. strefy kontaktu, co znaczy że pies podczas ich pokonywania musi dotknąć je swoimi łapami. O ile nauczenie psa pokonywania poszczególnych przeszkód nie stanowi dużego wyzwania to pokonanie całego toru nie jest już takie łatwe. Agility to trudna dyscyplina, która wymaga od psa doskonałej sprawności fizycznej, umiłowania ruchu i bardzo dobrze opanowanego posłuszeństwa. Niestety nie jest to sport dobry dla wszystkich psów. Psy młode, seniorzy, rasy o limfatycznych sylwetkach czy mające jakiekolwiek problemy z aparatem ruchu nie mogą uprawiać tego sportu zawodowo.

Źródło: fot. Katarzyna Piotrowska
Flyball

Flyball to jedyny drużynowy psi sport. W psiej sztafecie drużyna składa się do czterech do sześciu psów wraz z przewodnikami, a także ładowacza, coacha i pomocników do zbierania piłek. W wyścigu uczestniczą dwie drużyny, które startują na równoległych torach o długości ok. 16 m. Każdy pies musi przeskoczyć cztery płotki i dobiec do maszyny wyrzucającej piłki, uderzyć o nią łapami, aby wyrzuciła piłkę, następnie musi ją złapać i trzymając w pysku wrócić ponownie pokonując przeszkody do swojego przewodnika cały czas stojącego poza linią startu-mety. Zwycięzca zostaje ta drużynka, która pokona tor bez błędów w najszybszym czasie. Flyball, z pozoru wygląda na łatwą dyscyplinę. Przygotowanie psów oraz zgranie drużyny wymaga jednak wielu ćwiczeń i czasu spędzonego na treningach. Ten wymagający ogromnej sprawności fizycznej sport jest przeznaczony dla dorosłych psów w sile wieku. Od psa wymaga się lekkiej sportowej sylwetki i pasji do aportowania.

Dogfrisbee

Jedna z najciekawszych psich dyscyplin sportowych. W Polsce stała się już bardzo popularna i doceniana nie tylko przez startujących w niej zawodników ale i publiczność, która od kilku lat bardzo licznie dopinguje latające psy. Dogfrisbee rozgrywana jest w kilku konkurencjach w których ocenia się długość rzutów Long Distance (Quadruped) polega na wykonaniu jak najdłuższego rzutu złapanego przez psa. Jest rozgrywany w tzw. starciach, które są podstawą dalszych eliminacji. Tę dystansową konkurencję rozgrywa się osobno dla mężczyzn (Quadruped MEN) i kobiet (Quadruped LADIES) oraz Toss & Fetch (Superminidistance), gdzie na specjalnie wyznaczonym polu pies aportuje dysk. Strefa łapania przez psa dysku podzielona jest na pola, z których każde jest punktowane inaczej. Im dalej rzucimy tym więcej punktów się otrzymuje. Koleje 0,5 pkt. dolicza się, gdy czworonóg złapie dysk z oderwanymi wszystkimi łapami od ziemi, czas tej konkurencji wynosi 90 sekund. Jest również konkurencja dokładności rzutów – Dogdartbee. Dogdarbee podobny jest do popularnych „rzutek”, a polega na rzucaniu talerzyka tak aby pies złapał w odpowiedniej strefie. Jest jeszcze Timetrial, który polega na wykonaniu dwóch 18-metrowych rzutów, złapanych przez psa w jak najkrótszym czasie. Najbardziej wyczekiwana przez publiczność konkurencją dogfirsbee jest Freestyle. Ta konkurencja trwa ok. 2 minut. We Freestyle’u zespół składający się z zawodnika i psa w specjalnie przygotowanej prezentacji pokazuje różne techniki rzutów, a pies różne chwyty i aporty dysku, wszystko to w takt dobranej wcześniej muzyki. We Freestyle ocenia się zgranie przewodnika z psem, pomysłowość, techniki rzutów oraz ich skuteczność.

Dogfrisbee to wymagająca od psa dużej sprawności dyscyplina sportowa. Pies nie tylko musi być szybki, ale musi charakteryzować się dużą chęcią do współpracy z człowiekiem i pasją do aportowania. Najlepiej radzą sobie w tym sporcie lekkie rasy psów paserskich jak border collie, kelpie, owczarki belgijskie, a także małe psy myśliwskie jak np. teriery. Na zawodach dogfrisbee nie brakuje kundelków, które wcale nie gorzej sobie radzą sobie od rasowych konkurentów.

Skoki psów do basenu z wodą bardzo podobają się publiczności. Źródło: fot. Milena Holub, www.facebook.com/catnes
Dog Diving, czyli skoki do wody, to dyscyplina rozgrywana przy okazji zawodów dog frisbee. Udział w tej konkurencji mogą wziąć wszystkie psy, wszystkich ras, które nie boją się wody i lubią aportować. W Polsce sport ten jeszcze raczkuje, ale przyciąga do siebie licznych zawodników i publiczność.

Sporty bullowatych

Sporty bullowatych jak sama nazwa wskazuje są to dyscypliny sportowe głównie oceniające siłę i wytrwałość psów typu bull. Bullowate mogą rywalizować w kilku konkurencjach:

  • Weight Pulling – przeciąganie ciężarów
  • High Jump – skok wzwyż do gryzaka
  • Weight Darg Pulling – przeciąganie na czas specjalnych sanek z obciążeniem
  • Wall Climbing – wspięcie do gryzaka po pionowej ścianie
  • Tug of War – przeciąganie liny przez dwa psy.

Sporty bullowatych to zawody psich siłaczy. Źródło: http://gamberetto.blogspot.hu/
 Ten widowiskowy sport w Polsce dopiero się rozwija, ale już od kilku lat grupy entuzjastów organizują zawody dla bullowatych. Stowarzyszenie Miłośników Amerykańskiego Pit Bull Teriera od 2012 roku zorganizowało pierwsze zawody z cyklu Pit Bull Show. Stowarzyszenit te pragnie w przyszłości organizować warsztaty szkoleniowe dla przyszłych bullowatych zawodników. Jeśli więc jesteśmy właścicielem rasy bullowatej warto zapewnić i sobie i psu ciekawe, sportowe zajęcie.

Wyścigi chartów

Wyścigi chartów dotyczą tylko jednaj grupy psów – chartów. Istnieją dwa rodzaje wyścigu chartów: torowy i terenowy. Torowy jak sama nazwa wskazuje odbywa się na specjalnym piaszczystym torze, a psy startują z boksów i biegną za sztucznym wabikiem, który porusza się po wewnętrznej stroni toru. Tory mają dwie długości: 250-500 m dla małych psów i 250-290 dla dużych. Sport ten cieszy się dużym zainteresowaniem w szczególnie w USA i Wielkiej Brytanii, ponieważ wokół tej dyscypliny rozwinął się hazard. Niestety w Polsce wyścigi chartów nie cieszą się taką popularnością. Drugim rodzajem wyścigów jest bieg terenowy (coursing), psy również biegną za sztucznym wabikiem, z tą różnicą, że psy nie biegną po torze, ale poruszają się po terenie, najczęściej biegają po polu. Aby pies mógł startować w wyścigach musi posiadać rodowód i licencję torową. Taką licencję zdobywa pies po dwóch próbach na torze. W pierwszej próbie pies pokonuje tor samotnie, a w drugiej razem z innym psem (posiadającym licencję). W ten sposób sprawdza się czy chart nie jest lękliwy i czy bez problemy wchodzi do boksu i czy nie atakuje innego psa na torze. Jeśli chart zaliczy próby, dostaje licencję i może startować w zawodach. Niestety wyścigi chartów wciąż pozostają dyscypliną zamkniętą na psy bez rodowodów w typie charcich ras.

Wyżej wymienione dyscypliny to nie wszystkie psie sporty jakie na świecie istnieją, ale akurat te dyscypliny cieszą się dużym zainteresowaniem miłośników psich aktywności. Nie brakuje także ośrodków i trenerów szkolących w tych dyscyplinach, także jest gdzie się ich uczyć.